உளவு காத்த கிளி – 6

Adventures of Secret Agent Vikram

0
399

அத்தியாயம் 1

அத்தியாயம் 2

அத்தியாயம் 3

அத்தியாயம் 4

அத்தியாயம் 5

அத்தியாயம் 6

பிப்ரவரி 12 2009

எல்லா தொலைபேசி உரையாடல்களும் 84 முதல் பதிவு செய்யப்படுகின்றன என்ற தகவல் பலருக்குத் தெரியாது. எனக்கு அந்தத் தகவலை அமரரும் முன்னாள் டி ஜி பியும் ஆன மோஹன்தாஸ் ஸார் இரு மாமாங்கங்களுக்கு முன்பே சொல்லியிருந்தார்.

“பேச வந்தவன் பேசட்டுமே,” என்று நினைத்து மௌனம் சாதித்தேன்.

“நாளைக்கி காலைலோ 8-30 மணிக்கு உங்களே ரேணிகுண்டா ஸ்டேஷன்லோ 2-ஆவது ப்ளாட்ஃபாரம்லோ ஒரு ஆள் மீட் பண்ணணும். கரெக்ட் டைம்லோ வா!”

ஃபோன் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

நான் திடீரென “காணாமல் போவது” எனது அலுவலகத்தில் எல்லோருக்கும் பழக்கமான விஷயம்.

பயணங்கள் மேற்கொள்ளும்போது, எங்கள் அலுவலகத்தில், யாரும், யாரிடமும் எதையும் சொல்லிவிட்டுப் போவதில்லை. தெரியாத விஷயங்களை யாராலும் காட்டிக்கொடுக்க முடியாது என்ற சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் உருவான செயல்பாட்டின் முறை அது.

குறிப்பிட்ட ஆள் ஸீட்டில் இல்லாத நேரத்தில், பொதுவாக, தரை லைனுக்கு ஃபோன் கால்கள் வராமல் இருக்க, செல்வதற்கு முன் அதை எங்களது மொபைல் ஃபோனுக்கு வரும்படி ரீடைரெக்ட் செய்துவிட்டுச் சென்று விடுவோம்.

சிக்கலான வேலை என்றால், ஃபோனுக்கு “ஸைலன்ட் மோட்” என்ற ஃபார்முலா. பணி முடிந்த பின்னர் விட்டுப்போன, மிஸ்ட் கால்கள் அனைத்துக்கும் பதில் சொல்லுவோம். ஒரு வேளை, அலுவலக விஷயங்கள் தலைபோகிற அவசர நிலையில் இருந்தால், எங்களது கீழ் இடுப்பை அணைத்தபடி “சிலிர்க்கும் சுபாவமுள்ள” பேஜர் தகவலை அளித்துவிடும்.

எனது தரை லைனில் வரும் கால்களை மொபைலுக்கு மாற்ற ஃபோனைத் தயார் செய்யும் உத்தரவு பொத்தான்களைத் தட்டி, அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே வந்தேன்.

மூன்று சக்கர வாகனத்தில் விமான நிலையத்தை நோக்கிப் பயணித்தேன். இது போன்ற நேரங்களில் மாறுவேடம் அவசியம்.

விஷயம் புரியாத சினிமா எழுத்தாளர்களும் டைரக்டர்களும் பொய் தாடி, பொய் மீசை, விக் என்றெல்லாம் டகில் விடுவார்கள். நிஜம் வேறு மாதிரியானது.

சைதாப்பேட்டையைத் தாண்டி, கிண்டி அருகில் ஆட்டோவை நிறுத்தினேன். ட்ரைவரிடம் காபி சாப்பிட்டு வருவதாகக் கூறி – சங்கீதா ரெஸ்டாரண்டிற்குள் நுழைந்தேன். “ஏதோ ஞாபகம் வந்ததுபோல அருகிலுள்ள ஒரு எஸ் டி டி பூத்திலிருந்து ஒரே ஒரு ஃபோன். “எம் ஏ ஏலேந்து திருப்பதியில ஒரு ஆளைப் பார்க்கப்போறேன்,” என்று கூறி ஃபோனை வைத்து, காபியைப் பருகி விமான நிலையம் சென்றேன். அந்த ஃபோனை யாரும் அட்டெண்ட் செய்யவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு காலுக்குப் பிறகும், எனது ஏதேனும் ஒரு தோழன் அதன் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்த குரலைக் கேட்டு, ஆவன செய்வான்/செய்வாள். “ஒரு ஆள்” என்றவுடன், தெரியாத – எதிரி என்று பொருள். உள் அர்த்தம், “மாறுவேடம் தேவை”.

அப்போது, மணி சுமார் 4.

திருப்பதிக்கு நேரடி ஃப்ளைட் எதுவும் அந்த நேரத்தில் இல்லை. ஆனால் ஹைதராபாத் சென்றால் அங்கிருந்து உண்டு என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். இது போன்ற சம்பவங்களுக்கென அளிக்கப்பட்டிருந்த ப்ளாஸ்டிக் கடன் அட்டையில் டிக்கட்களை வாங்கினேன். ஹிக்கின்பாதம்ஸ் புத்தகக் கடையில், பிரபல ஆங்கில நாவலாசிரியர் ஃப்ரெடரிக் ஃபார்ஸித் எழுதிய சுய சரிதைப் புத்தகத்தை வாங்கினேன். அதில் அவர், எழுத்துப்பணியில் ஈடுபட்டபோதிலும் உளவாளியாகவும் தனது நாட்டுக்குச் சேவை செய்த சில சூட்சுமங்களை விவரித்திருக்கிறார், என எங்கோ படித்த நினைவு. அப்போது அருகில் ஒருவர் என்னிடம் மிகவும் சாதாரணமாக ஒரு சிறு லெதர் ஜோல்னாப் பையை நீட்டினார். எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக் கொண்டேன். புத்தகத்திற்கான பணத்தைக் கொடுத்து நடையைக்கட்டி, பாதுகாப்பு சோதனைப் பகுதிக்குள் புகுந்தேன். இது யாருமே கவனிக்காத செயல். என் கைக்கு வந்த பையில் சந்தேகப்படும்படி எதுவும் இருக்கவில்லை.

ரேணிகுண்டா பகுதியில்தான் திருப்பதி விமான நிலையம் உள்ளது. அங்கு ஹைதராபாத் வழியாக, சுற்றி, போய்ச் சேரும்போது மாலை மணி 7-30. ஹாயாக நடந்து வெளியே வந்தேன். வழியில் சுத்தமாக ஜன நடமாட்டம் இல்லாத ஒரு பகுதியில் கொண்டுவந்திருந்த தோல் பையைத் திறந்தேன். அதில் ஒரு ஒற்றை வேஷ்டி. கோடுகள் போட்ட ஒரு கால்-குழாய் ரக முட்டு வரை மறைக்கும் அண்டர்வேர். ஒரு சற்றே கிழிந்த பனியன். காமராஜர் அணிவது போன்ற ஒரு அரைக்கை ‘அசட்டு மஞ்சள்’ கலரில் ஷர்ட். அத்துடன் ஒரு துணி ஜோல்னாப் பை.

விமான நிலையத்திற்கும் ரயிலடிக்கும் உள்ள இடைவெளி சுமார் 2 கி மீ. தூரம்தான். பெரும்பாலும் ஜன நடமாட்டம் இல்லாத பகுதி. ஒரு பாழடைந்த மண்டபத்தின் மறைவில், எந்தச் சிக்கலும் இல்லாமல் உடை மாற்றிக் கொண்டேன். எனது ஒரிஜினல் துணிகளும் லெதர் பையும் துணி ஜோல்னாப் பைக்குள் சென்றன. முட்டி வரை நீண்ட அன்டர்வேரின் கால் பங்கு தெரியும்படி வேட்டியை மடித்துக் கட்டி, பனியனை மாட்டி, ஜிப்பா போல் தென்படும் ஷர்ட்டினுள் உடலைப் புகுத்தினேன். ஜோல்னாப் பைக்குள் மொபைல் ஒளிந்தது. பர்ஸிலிருந்து ஐந்து ரூ.500 நோட்டுக்களை எடுத்து சட்டைப்பைக்குள் சொருகிக்கொண்டேன். ரயிலடியை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

வழியில் வெற்றிலை, சீவல், சுண்ணாம்பு, ஆகியவற்றுடன் ஒரு பீடிக்கட்டையும் வத்திப்பொட்டியையும் வாங்கினேன். வெற்றிலையை மடித்து வாயில் இட்டு மெல்ல ஆரம்பித்து எந்த அவசரமும் இன்றி ரேணிகுண்டா சந்திப்பை நோக்கிப் பொடி நடை.. ஜிலுஜிலுவென்ற காற்றில் அருகிலுள்ள புழுதி முகத்திலும் உடைகளிலும் ஒட்டி அழுக்காக்கியது. வாயில் மென்று குதப்பிய வெற்றிலையின் உபயத்தில் அது சிவந்தது. அதனால் எனக்கு ஒரு நாட்டுப்புறத்தான் லுக் வந்தது. பற்ற வைத்த பீடி அதற்கு மெருகூட்டியது. நடையை மாற்றி, அதில் ஒருவித கேனத்தனமான சப்பாணித்தனத்தை நுழைத்தேன். ரயிலடியை நெருங்கும்போது, என் தாய் பார்த்திருந்தால்கூட என்னை அடையாளம் கண்டிருக்க மாட்டாள்.

(அடுத்த வாரம் தொடரும்)

கருத்துகள் இல்லை

ஒரு பதிலை விடவும்